Υπάρχει κάτι εκεί έξω..

Στις αρχές του ’05 βρεθήκαμε κάποιοι φίλοι να συζητάμε για το ότι μοιραζόμαστε κάποιες κοινές διαπιστώσεις: Στην εκκλησία δεν βρίσκουμε «επίσημο» τόπο που να αγκαλιάζει την αντίληψή μας για το τι είναι η κατάφαση της ζωής στην οποία μας καλεί ο Θεός. Σε όσα οργανωμένα «εκκλησιαστικά» τοπία πλησιάσαμε κατά καιρούς, υπάρχει μια παθογένεια που νιώθουμε να σκοτώνει τη προοπτική μιας αληθινής αναγέννησης. Προφανώς, παθογένεια έχουμε κι εμείς, ως άνθρωποι. Αλλά τουλάχιστον προσπαθούμε να μην την εξαργυρώνουμε ως αρετή βαφτίζοντας π.χ. τον φανατισμό μας ως ψυχική ζέση, τον συντηρητισμό ως παράδοση ή τον πουριτανισμό ως αποστροφή προς το χυδαίο.

Δεν μπορεί ένας άνθρωπος με την αναζήτηση του αληθινού Θεού να έχει στενότερη αντίληψη των πραγμάτων από τον «μέσο όρο». Αν το άνοιγμα προς τον Θεό αποξηραίνει τον άνθρωπο, αν τον καθιστά δέσμιο μιας ηθικής ή μιας ιδεολογίας, τότε σίγουρα ο Θεός αυτός είναι πολύ μικρός για να μας ενδιαφέρει.
Και σίγουρα δεν είναι ο Θεός του Ευαγγελίου.
Φαίνεται πως θα υπάρχουν πάντα θρησκειοποιημένες δομές που σφετερίζονται το όνομα του Θεού, που θα εκμεταλλεύονται την αναζήτησή του ανθρώπου για ένα βαθύτερο νόημα. Θα υπάρχουν πάντα θρησκείες που θα χειρίζονται το φόβο του ανθρώπου απέναντι στα αναπάντητα ερωτήματα ή τον θάνατο, εξυπηρετώντας τον πόθο κάποιων «ποιμένων» για εξουσία και «εκκλησιασμάτων» για υποταγή σε αυθεντίες.
Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα όμως δεν είναι αρκετή για να μας στερήσει την πίστη ή, έστω, την ελπίδα ότι «υπάρχει κάτι εκεί έξω», ένας Θεός Ελευθερίας που αξίζει να αναζητήσουμε. Και που αξίζει να αναζητήσουμε μαζί.
Όταν λέγεται ότι ο Χριστός σηματοδότησε το τέλος των θρησκειών, είναι γιατί έφερε τέλος σ’ αυτήν την υποδούλωση. Πλέον όλοι είμαστε αδέλφια και δεν υπάρχουν αυθεντίες, δεν υπάρχει ηθική, παρά μόνο ή Ελευθερία της Αγάπης που είναι δώρο του Θεού και που νοηματοδοτεί κάθε πτυχή της ζωής.

Ωστόσο αυτό που συνήθως πλασάρεται ως «ορθοδοξία» δεν έχει σχέση ούτε με όλα αυτά, ούτε με τον Θεό κάποιων φωτισμένων ανθρώπων της ανατολικής Εκκλησίας. Δεν γνωρίζουμε μια συντροφιά με αυτή την αντίληψη των πραγμάτων. Άνθρωποι υπάρχουν, αλλά είναι σκορπισμένοι εδώ κι εκεί. Σκεφτήκαμε λοιπόν να προσπαθήσουμε να γίνουμε μια τέτοια παρέα με έναν πιο ενεργητικό τρόπο, έστω και 5-6 άνθρωποι, καθώς αυτό θα δώσει ένα άλλο χρώμα στη ζωή μας. Αν, τώρα, μέσα από αυτό λειτουργήσουμε και σαν «μικρά ζύμη» και για κάποιους άλλους, ακόμη καλύτερα. Αλλά το να είμαστε μια συντροφιά φίλων είναι προϋπόθεση. Το να δημιουργήσουμε έναν σύλλογο ομοϊδεατών χωρίς ουσιαστική σύνδεση μεταξύ τους, δεν μας αφορά. Άλλωστε αληθινή Εκκλησία δεν αποτελεί αυτός που αποφασίζει να «φωτίσει» τον κόσμο για να καλύψει τα όποια αμφίβολα κίνητρά του, αλλά αυτός που βιώνει ήδη μια πληρότητα και θέλει να τη μοιραστεί.